ใช้จ่าย หุ้น ตัวเลือก ตัวอย่างเช่น

การใช้ตัวเลือกสต๊อกของพนักงาน: มีวิธีที่ดีกว่าก่อนปี 2549 บริษัท ต่างๆไม่จำเป็นต้องจ่ายค่าใช้จ่ายของตัวเลือกหุ้นของพนักงานให้หมดเลย กฎทางบัญชีที่ออกภายใต้มาตรฐานการบัญชีการเงิน 123R กำหนดให้ บริษัท ต้องคำนวณมูลค่ายุติธรรมของหุ้นในวันที่ให้สิทธิ ค่านี้ถูกคำนวณโดยใช้โมเดลการกำหนดราคาทางทฤษฎีที่ออกแบบมาเพื่อใช้แทนตัวเลือกการแลกเปลี่ยนเงินตรา หลังจากสมมติฐานที่ปรับให้เหมาะสมเพื่อรวมความแตกต่างระหว่างตัวเลือกการซื้อขายสกุลเงินและตัวเลือกหุ้นของพนักงานรูปแบบเดียวกันจะใช้สำหรับ ESOs มูลค่ายุติธรรมของ ESO ในวันที่ที่ได้รับมอบแก่ผู้บริหารและพนักงานจะถูกนำไปใช้จ่ายกับกำไรเมื่อสิทธิในการได้รับสิทธิแก่ผู้รับทุน ความพยายามของ Levin-McCain ในปี 2009 วุฒิสมาชิกคาร์ลเลวินและจอห์นแม็คเคนนำเสนอเรื่องการหักล้างการหักกลบลบหนี้ของ บริษัท ที่มีมากเกินไปสำหรับออปชันตัวเลือกหุ้นเอส. 1491 บิลเป็น ผลิตภัณฑ์ของการสืบสวนที่ดำเนินการโดยคณะอนุกรรมการถาวรเกี่ยวกับการตรวจสอบโดย Levin เป็นหนังสือเล่มอื่นและข้อกำหนดด้านการรายงานภาษีสำหรับตัวเลือกหุ้นผู้บริหาร วัตถุประสงค์ของการเรียกเก็บเงินคือการลดการหักภาษีที่มากเกินไปให้แก่ บริษัท สำหรับค่าใช้จ่ายที่จ่ายให้กับผู้บริหารและพนักงานสำหรับการให้สิทธิแก่พนักงานของตน การลดการปฏิเสธหุ้นที่ไม่สมควรและส่วนเกินอาจก่อให้เกิดรายได้มากถึง 5-10 พันล้านต่อปีและบางทีอาจจะมากถึง 15 พันล้านรายในรายได้ภาษีนิติบุคคลเพิ่มเติมที่เราไม่สามารถจะสูญเสียไป Levin กล่าว แต่มีวิธีที่ดีกว่าในการใช้ตัวเลือกหุ้นของพนักงานเพื่อให้บรรลุเป้าหมายที่วางไว้ของการเรียกเก็บเงินมีการอภิปรายกันมากในปัจจุบันเกี่ยวกับการใช้ประโยชน์จากการชดเชยหุ้นโดยเฉพาะอย่างยิ่งตัวเลือกหุ้นของพนักงานและลูกครึ่งเช่นวิธีชำระเงินด้วยเงินสด โรคซาร์ส ฯลฯ บางคนสนับสนุนความคิดที่ว่าค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นจริงค่าใช้จ่ายกับรายได้เพื่อวัตถุประสงค์ทางภาษีไม่เกินค่าใช้จ่ายที่เรียกเก็บกับรายได้ นี่คือสิ่งที่บิลเลวิน - แม็คเคนเป็นเรื่อง บางคนยังอ้างว่าควรจะมีค่าใช้จ่ายกับรายได้และภาษีในช่วงต้นปีที่เริ่มต้นทันทีหลังจากที่ได้รับทุนไม่ว่าจะ ESOs มีการออกกำลังกายต่อมาหรือไม่ (เพื่อเรียนรู้เพิ่มเติมโปรดดูที่การใช้ประโยชน์จากตัวเลือกหุ้นของพนักงานมากที่สุด) แนวทางการแก้ปัญหา: ประการแรกรัฐวัตถุประสงค์: เพื่อให้เป็นจำนวนเงินที่คิดกับรายได้เท่ากับจำนวนเงินที่ต้องเสียภาษีเพื่อรายได้ทางภาษี (เช่นตลอดอายุการใช้งาน ของตัวเลือกใด ๆ จากวันที่อนุญาตให้ใช้สิทธิ์หรือริบหรือหมดอายุ) คำนวณค่าใช้จ่ายกับรายได้และค่าใช้จ่ายกับรายได้ภาษี ณ วันที่ให้สิทธิ์และไม่รอการใช้ตัวเลือก นี่จะทำให้หนี้สินที่ บริษัท ถือว่าโดยการอนุญาตให้ ESO สามารถนำไปหักลดหย่อนกับรายได้และภาษีได้ในขณะที่หนี้สินถูกสันนิษฐาน (นั่นคือในวันที่ให้สิทธิ์) มีรายได้ค่าชดเชยให้กับผู้รับเมื่อมีการออกกำลังกายตามที่เป็นอยู่ในปัจจุบันโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลง สร้างวิธีการที่โปร่งใสตามมาตรฐานในการจัดการกับสิทธิพิเศษสำหรับรายได้และภาษี มีวิธีการในการคำนวณมูลค่ายุติธรรมที่ให้ ซึ่งสามารถทำได้โดยการคำนวณมูลค่าของ ESO ในวันที่ให้สิทธิ์และจะจ่ายเงินให้กับรายได้และภาษีเงินได้ในวันที่ได้รับทุน แต่ถ้าเลือกใช้ตัวเลือกในภายหลังค่าที่แท้จริง (ความแตกต่างระหว่างราคาการใช้สิทธิกับราคาตลาดของหุ้น) ในวันที่มีการออกกำลังกายจะกลายเป็นค่าใช้จ่ายขั้นสุดท้ายสำหรับรายได้และภาษี จะต้องลดมูลค่าที่แท้จริงลงไป จำนวนเงินที่ได้รับจากทุนที่น้อยกว่ามูลค่าที่แท้จริงเมื่อการออกกำลังกายจะเพิ่มขึ้นตามมูลค่าที่แท้จริง เมื่อตัวเลือกถูกริบหรือตัวเลือกหมดอายุลงจากเงิน ค่าใช้จ่ายที่ได้รับจะถูกยกเลิกและจะไม่มีค่าใช้จ่ายใด ๆ กับรายได้หรือภาษีเงินได้สำหรับตัวเลือกเหล่านั้น ซึ่งสามารถทำได้ดังต่อไปนี้ ใช้รูปแบบ Black Scholes เพื่อคำนวณมูลค่าที่แท้จริงของตัวเลือกในวันให้สิทธิ์โดยใช้วันที่หมดอายุคาดว่าจะเป็นเวลาสี่ปีนับจากวันมอบทุนและความผันผวนเท่ากับความผันผวนเฉลี่ยในช่วง 12 เดือนที่ผ่านมา อัตราดอกเบี้ยที่สมมติคืออัตราดอกเบี้ยสำหรับพันธบัตรตั๋วเงินคลังอายุ 4 ปีและการจ่ายเงินปันผลที่แน่นอนถือว่าเป็นจำนวนเงินที่ บริษัท จ่ายให้ (หากต้องการเรียนรู้เพิ่มเติมดู ESOs: Using Black Scholes Model.) ควรมีการพิจารณาตามสมมติฐานและวิธีการคำนวณมูลค่าที่แท้จริง สมมติฐานดังกล่าวเป็นมาตรฐานสำหรับ ESO ทั้งหมดที่ได้รับ นี่เป็นตัวอย่าง: สมมติว่า XYZ Inc. ซื้อขายที่ 165 คนพนักงานที่ได้รับอนุญาตให้ ESOs ซื้อหุ้น 1,000 หุ้นโดยมีวันหมดอายุของสัญญาสูงสุด 10 ปีนับจากวันที่ได้รับสิทธิการใช้งานกับ 250 ตัวเลือกต่อปีเป็นเวลาสี่ปี ปี. ราคาการใช้สิทธิของ ESO คือ 165 ในกรณีของ XYZ เราถือว่าความผันผวนของ. 38 สำหรับ 12 เดือนที่ผ่านมาและสี่ปีคาดว่าจะถึงวันหมดอายุสำหรับวัตถุประสงค์การคำนวณมูลค่าที่แท้จริงของเรา ดอกเบี้ยเท่ากับ 3 และไม่มีการจ่ายเงินปันผล ไม่ใช่วัตถุประสงค์ของเราที่จะสมบูรณ์แบบในค่าใช้จ่ายเริ่มต้นเนื่องจากค่าใช้จ่ายที่แน่นอนจะเป็นค่าที่แท้จริง (ถ้ามี) ค่าใช้จ่ายกับรายได้และภาษีเมื่อมีการใช้ ESOs วัตถุประสงค์ของเราคือการใช้วิธีการคิดค่าใช้จ่ายที่โปร่งใสมาตรฐานเพื่อให้ได้ค่าใช้จ่ายที่ถูกต้องตามมาตรฐานกับรายได้และกับรายได้จากภาษี ตัวอย่าง A: มูลค่าของวันให้สิทธิสำหรับ ESOs ในการซื้อ 1,000 หุ้นของ XYZ จะเท่ากับ 55,000 55,000 จะเป็นค่าใช้จ่ายต่อรายได้และรายได้สำหรับภาษีในวันที่ให้ ถ้าพนักงานเลิกจ้างหลังจากผ่านไปเพียงสองปีและไม่ได้รับสิทธิในการเลือกตัวเลือกทั้งหมด 50 คนจะถูกยกเลิกและจะไม่มีค่าใช้จ่ายใด ๆ สำหรับ ESO ที่ถูกริบ ค่าใช้จ่าย 27,500 สำหรับ ESO ที่ได้รับ แต่ได้รับการยกเลิกจะถูกยกเลิก หากหุ้นนั้นมีจำนวน 250 เมื่อพนักงานเลิกจ้างและใช้สิทธิ ESO 500 ราย บริษัท จะมีค่าใช้จ่ายรวมทั้งสิ้น 42,500 ราย ดังนั้นเนื่องจากค่าใช้จ่ายเดิม 55,000 ค่าใช้จ่ายของ บริษัท ลดลงเหลือ 42,500 ราย ตัวอย่าง B: สมมติว่าหุ้นของ XYZ สิ้นสุดที่ 120 หลัง 10 ปีและพนักงานไม่ได้รับผลตอบแทนใด ๆ จาก ESO ที่มีส่วนได้เสีย ค่าใช้จ่าย 55,000 จะถูกยกเลิกสำหรับรายได้และภาษีโดย บริษัท การกลับรายการจะเกิดขึ้นในวันสิ้นอายุหรือเมื่อ ESO ถูกริบ ตัวอย่าง C: สมมติว่าหุ้นมีการซื้อขายที่ 300 ในเก้าปีและพนักงานยังคงถูกว่าจ้าง เขาใช้ทางเลือกทั้งหมดของเขา มูลค่าที่แท้จริงจะเท่ากับ 135,000 และค่าใช้จ่ายทั้งหมดสำหรับรายได้และภาษีจะเท่ากับ 135,000 ตั้งแต่ 55,000 รายได้จ่ายไปแล้วจะมีการจ่ายเพิ่มอีก 80,000 รายสำหรับรายได้และภาษีในวันที่ออกกำลังกาย ด้านล่างด้วยแผนนี้ค่าใช้จ่ายต่อรายได้ที่ต้องเสียภาษีของ บริษัท เท่ากับค่าใช้จ่ายเมื่อเทียบกับรายได้เมื่อได้รับการกล่าวและปฏิบัติและจำนวนนี้เท่ากับรายได้ค่าชดเชยให้กับพนักงาน ค่าใช้จ่ายที่เกิดจากการหักภาษีของ บริษัท ค่าใช้จ่ายของพนักงานรายได้ค่าใช้จ่ายที่เกิดจากรายได้และกำไรที่ต้องเสียภาษีในวันให้สิทธิ์ถือเป็นค่าใช้จ่ายชั่วคราวซึ่งจะมีการเปลี่ยนแปลงไปตามมูลค่าที่แท้จริงเมื่อมีการใช้สิทธิหรือเอาประกันภัยกลับคืนมาเมื่อ บริษัท ถูกริบหรือหมดอายุ ไม่ได้ใช้สิทธิ ดังนั้น บริษัท จึงไม่ต้องรอให้เครดิตภาษีหรือค่าใช้จ่ายต่อรายได้ (สำหรับข้อมูลเพิ่มเติมโปรดอ่าน ESOs: Accounting for Employee Stock Options) เบต้าเป็นตัวชี้วัดความผันผวนหรือความเสี่ยงอย่างเป็นระบบของการรักษาความปลอดภัยหรือพอร์ตโฟลิโอเมื่อเปรียบเทียบกับตลาดโดยรวม ประเภทของภาษีที่เรียกเก็บจากเงินทุนที่เกิดจากบุคคลและ บริษัท กำไรจากการลงทุนเป็นผลกำไรที่นักลงทุนลงทุน คำสั่งซื้อความปลอดภัยที่ต่ำกว่าหรือต่ำกว่าราคาที่ระบุ คำสั่งซื้อวงเงินอนุญาตให้ผู้ค้าและนักลงทุนระบุ กฎสรรพากรภายใน (Internal Internal Revenue Service หรือ IRS) ที่อนุญาตให้มีการถอนเงินที่ปลอดจากบัญชี IRA กฎกำหนดให้ การขายหุ้นครั้งแรกโดย บริษัท เอกชนต่อสาธารณชน การเสนอขายหุ้นหรือไอพีโอมักจะออกโดย บริษัท ขนาดเล็กที่มีอายุน้อยกว่าที่แสวงหา อัตราส่วนหนี้สิน DebtEquity Ratio คืออัตราส่วนหนี้สินที่ใช้ในการวัดแรงจูงใจทางการเงินของ บริษัท หรืออัตราส่วนหนี้สินที่ใช้ในการวัดความขัดแย้งของแต่ละบุคคลข้อพิพาทเรื่อง Option Expensing คำถามเกี่ยวกับว่าตัวเลือกค่าใช้จ่ายมีมานานแล้วหรือไม่โดยที่ บริษัท ต่างๆได้ใช้ตัวเลือกเป็น รูปแบบของการชดเชย แต่การถกเถียงกันอย่างรุนแรงเกิดขึ้นจากการที่หน้าอกของคอม บทความนี้จะกล่าวถึงการอภิปรายและเสนอทางออก ก่อนที่เราจะหารือเกี่ยวกับการอภิปรายเราจำเป็นต้องตรวจสอบว่ามีทางเลือกอะไรบ้างและทำไมพวกเขาจึงถูกใช้เป็นรูปแบบของการชดเชย หากต้องการเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับการอภิปรายเกี่ยวกับการจ่ายเงินรางวัลตัวเลือกโปรดดูที่การโต้เถียงเรื่องการชดเชยตัวเลือก ทำไมตัวเลือกถูกใช้เป็นค่าชดเชยการใช้ตัวเลือกแทนการจ่ายเงินให้กับพนักงานเป็นความพยายามในการปรับความสนใจของผู้บริหารให้สอดคล้องกับผู้ถือหุ้นมากขึ้น การใช้ตัวเลือกควรจะป้องกันไม่ให้ผู้บริหารจัดการเพิ่มผลกำไรในระยะสั้นโดยใช้ค่าใช้จ่ายในการอยู่รอดในระยะยาวของ บริษัท ตัวอย่างเช่นหากโปรแกรมโบนัสผู้บริหารประกอบด้วยการบริหารงานที่คุ้มค่าสำหรับการเพิ่มผลกำไรในระยะใกล้เท่านั้นไม่มีแรงจูงใจใด ๆ สำหรับผู้บริหารในการลงทุนในการพัฒนาแอมป์ (RampD) หรือค่าใช้จ่ายทุนที่จำเป็นเพื่อให้ บริษัท สามารถแข่งขันได้ในระยะยาว . ผู้บริหารชะลอการเลื่อนค่าใช้จ่ายเหล่านี้เพื่อช่วยให้พวกเขาทำกำไรได้ตามเป้าหมายรายไตรมาส หากไม่มีการลงทุนที่จำเป็นใน RampD และการบำรุงรักษาทุน บริษัท อาจสูญเสียข้อได้เปรียบด้านการแข่งขันและกลายเป็นผู้แพ้เงิน เป็นผลให้ผู้จัดการยังคงได้รับโบนัสของพวกเขาจ่ายแม้ว่าหุ้นของ บริษัท จะลดลง เห็นได้ชัดว่าโครงการโบนัสประเภทนี้ไม่ได้อยู่ในความสนใจของผู้ถือหุ้นที่ลงทุนใน บริษัท เพื่อการแข็งค่าของเงินทุนระยะยาว การใช้ตัวเลือกแทนเงินสดควรจะกระตุ้นผู้บริหารให้ทำงานเพื่อให้ บริษัท ประสบความสำเร็จในการเติบโตของรายได้ในระยะยาวซึ่งควรจะเพิ่มมูลค่าของตัวเลือกหุ้นของตนให้มากที่สุด ก่อนปีพ. ศ. 2533 การอภิปรายเกี่ยวกับว่าควรเลือกใช้ตัวเลือกในงบกำไรขาดทุนหรือไม่นั้นเป็นการอภิปรายเชิงวิชาการด้วยเหตุผลสองประการคือการใช้งานที่ จำกัด และความเข้าใจว่าตัวเลือกมีความสำคัญอย่างไร รางวัลทางเลือกคือผู้บริหารระดับ C (CEO, CFO, COO.) เนื่องจากเป็นผู้ที่มีส่วนร่วมในการตัดสินใจเลือกผู้ถือหุ้น จำนวนคนที่ค่อนข้างเล็กในโปรแกรมดังกล่าวลดขนาดของผลกระทบต่องบกำไรขาดทุน ซึ่งลดความสำคัญของการอภิปรายด้วย เหตุผลประการที่สองมีการถกเถียงอย่าง จำกัด คือต้องรู้ว่ารูปแบบทางคณิตศาสตร์ลึกลับมีมูลค่าตัวเลือกอย่างไร รูปแบบการกำหนดราคาแบบเลือกต้องมีข้อสันนิษฐานหลายประการซึ่งสามารถเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา เนื่องจากความซับซ้อนและระดับความแปรปรวนสูงตัวเลือกจึงไม่สามารถอธิบายได้อย่างเพียงพอใน soundbite 15 วินาที (ซึ่งเป็นข้อบังคับสำหรับ บริษัท ข่าวรายใหญ่) มาตรฐานการบัญชีไม่ได้ระบุว่าควรใช้รูปแบบการกำหนดราคาเลือกอย่างไร แต่ใช้กันอย่างแพร่หลายคือรูปแบบการกำหนดราคาแบบ Black-Scholes (ใช้ประโยชน์จากการเคลื่อนไหวของหุ้นโดยทำความรู้จักกับอนุพันธ์เหล่านี้ทำความเข้าใจเกี่ยวกับราคา Option) ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปในกลางปี ​​1990 การใช้ตัวเลือกต่างๆได้แพร่ขยายไปเนื่องจากทุกประเภทของ บริษัท เริ่มใช้เป็นแนวทางในการเติบโตทางการเงิน dotcoms เป็นผู้ใช้ที่มีอำนาจมากที่สุด (abusers) - พวกเขาใช้ตัวเลือกในการจ่ายค่าจ้างพนักงานซัพพลายเออร์และเจ้าของบ้าน คนงาน Dotcom ขายวิญญาณของตนเพื่อหาทางเลือกขณะที่พวกเขาทำงานกับชั่วโมงของทาสโดยคาดหวังว่าจะได้รับความมั่งคั่งเมื่อนายจ้างของพวกเขากลายเป็น บริษัท ที่มีการซื้อขายหลักทรัพย์ในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย การใช้ตัวเลือกแพร่กระจายไปยัง บริษัท ที่ไม่ใช่เทคโนโลยีเนื่องจากต้องใช้ตัวเลือกเพื่อจ้างพรสวรรค์ที่พวกเขาต้องการ ในที่สุดตัวเลือกกลายเป็นส่วนที่จำเป็นของแพคเกจค่าตอบแทนแรงงาน ในตอนท้ายของทศวรรษ 1990 ดูเหมือนว่าทุกคนมีทางเลือก แต่การอภิปรายยังคงเป็นนักวิชาการตราบใดที่ทุกคนกำลังทำเงิน รูปแบบการประเมินมูลค่าที่ซับซ้อนทำให้สื่อทางธุรกิจอยู่ในระดับที่สูงขึ้น แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นกับดอทคอมทำให้ข่าวการอภิปรายพาดหัวข่าว ความจริงที่ว่าคนงานหลายล้านคนกำลังทุกข์ทรมานจากการว่างงานไม่เพียง แต่ยังมีตัวเลือกที่ไม่มีราคาถูกเผยแพร่อย่างกว้างขวาง การให้ความสำคัญกับสื่อมากขึ้นด้วยการค้นพบความแตกต่างระหว่างแผนการเลือกผู้บริหารกับผู้ที่เสนอตำแหน่งและไฟล์ แผนระดับซีก็มักจะมีราคาแพงซึ่งทำให้ซีอีโอออกจากเบ็ดเพื่อตัดสินใจที่ไม่ดีและเห็นได้ชัดว่าพวกเขามีอิสระในการขายมากขึ้น แผนงานที่ให้แก่พนักงานคนอื่น ๆ ไม่ได้มาพร้อมกับสิทธิพิเศษเหล่านี้ การรักษาที่ไม่เท่ากันนี้ทำให้มีข่าวดีสำหรับข่าวตอนเย็นและการอภิปรายก็เข้าสู่เวทีกลาง ผลกระทบต่อ EPS ผลักดันการโต้วาทีทั้ง บริษัท เทคโนโลยีและ บริษัท ที่ไม่ใช่เทคโนโลยีมีการใช้ตัวเลือกมากขึ้นแทนการจ่ายเงินสดให้กับพนักงาน ตัวเลือกการเพิ่มค่าใช้จ่ายมีผลต่อ EPS ได้อย่างมีนัยสำคัญ อันดับแรกตั้งแต่ปี 2549 จะทำให้ค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นเนื่องจาก GAAP ต้องการให้มีการใช้ตัวเลือกหุ้นมากขึ้น ประการที่สองจะช่วยลดภาษีเนื่องจาก บริษัท ต่างๆได้รับอนุญาตให้หักค่าใช้จ่ายดังกล่าวเพื่อวัตถุประสงค์ทางภาษีซึ่งอาจสูงกว่าจำนวนที่จองไว้ (เรียนรู้เพิ่มเติมใน Employee Stock Option Tutorial ของเรา) ศูนย์การอภิปรายเกี่ยวกับมูลค่าของตัวเลือกการอภิปรายเกี่ยวกับว่าตัวเลือกค่าใช้จ่ายจะให้ความสำคัญกับคุณค่าหรือไม่ การบัญชีขั้นพื้นฐานกำหนดให้ค่าใช้จ่ายตรงกับรายได้ที่เกิดขึ้น ไม่มีใครโต้แย้งกับทฤษฎีที่ว่าทางเลือกถ้าเป็นส่วนหนึ่งของค่าตอบแทนควรได้รับค่าใช้จ่ายเมื่อได้รับจากพนักงาน (ตกเป็น) แต่วิธีการกำหนดค่าที่จะใช้จ่ายเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ ประเด็นหลักของการอภิปรายเป็นประเด็นที่สอง: มูลค่ายุติธรรมและระยะเวลา อาร์กิวเมนต์ค่าที่สำคัญคือเนื่องจากตัวเลือกมีค่าที่ยากจะไม่ได้รับค่าใช้จ่าย ข้อสันนิษฐานที่หลากหลายและต่อเนื่องในโมเดลไม่ได้ให้ค่าคงที่ที่สามารถใช้จ่ายได้ เป็นที่ถกเถียงกันอยู่ว่าการใช้ตัวเลขที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างต่อเนื่องเพื่อแสดงค่าใช้จ่ายเพียงอย่างเดียวจะส่งผลให้เกิดค่าใช้จ่ายทางการตลาดแบบเครื่องหมายการค้าซึ่งอาจทำให้เกิดความเสียหายกับ EPS และสร้างความสับสนแก่นักลงทุนเท่านั้น (หมายเหตุ: บทความนี้มุ่งเน้นไปที่มูลค่ายุติธรรมการอภิปรายเกี่ยวกับมูลค่าจะขึ้นอยู่กับว่าจะใช้ค่าที่แท้จริงหรือยุติธรรม) องค์ประกอบอื่น ๆ ของอาร์กิวเมนต์ที่มีต่อตัวเลือกในการคิดค่าใช้จ่ายจะพิจารณาถึงความยากลำบากในการกำหนดมูลค่าที่พนักงานจะได้รับจริงหรือไม่: ในวันที่คุณได้รับสิทธิในการจ่ายเงิน 10 สำหรับหุ้น 12 หุ้น แต่ไม่ได้รับผลตอบแทนนั้นจริง (โดยใช้ตัวเลือกนี้) จนกว่าจะถึงกำหนดภายหลัง เมื่อใดที่ บริษัท จะต้องเสียค่าใช้จ่ายเมื่อมันให้สิทธิหรือเมื่อต้องจ่ายเงิน (อ่านเพิ่มเติมแนวทางใหม่เพื่อชดเชยความยุติธรรม) คำถามเหล่านี้เป็นเรื่องยากและการอภิปรายจะดำเนินไปอย่างต่อเนื่องในขณะที่นักการเมืองพยายาม เพื่อทำความเข้าใจความซับซ้อนของประเด็นต่างๆในขณะที่ทำให้แน่ใจได้ว่าจะสร้างพาดหัวที่ดีสำหรับแคมเปญที่ได้รับการเลือกตั้งใหม่ของพวกเขา การกำจัดตัวเลือกและการมอบรางวัลหุ้นโดยตรงสามารถแก้ไขปัญหาได้ทั้งหมด ซึ่งจะช่วยลดการถกเถียงด้านมูลค่าและสามารถจัดการกับผลประโยชน์ของผู้ถือหุ้นได้ดียิ่งขึ้น เนื่องจากตัวเลือกไม่ได้เป็นหุ้นและสามารถปรับราคาใหม่ได้หากจำเป็นทำให้พวกเขามีส่วนร่วมในการจูงใจผู้บริหารมากกว่าที่จะคิดเหมือนผู้ถือหุ้น การอภิปรายในปัจจุบันเป็นประเด็นสำคัญที่ทำให้ผู้บริหารมีความรับผิดชอบต่อการตัดสินใจของตนมากขึ้น การใช้รางวัลหุ้นแทนตัวเลือกจะช่วยลดทางเลือกสำหรับผู้บริหารในการเดิมพัน (และต่อราคาตัวเลือกใหม่) และจะให้ราคาที่แข็งสำหรับค่าใช้จ่าย (ราคาหุ้นในวันที่ได้รับรางวัล) นอกจากนี้ยังช่วยให้นักลงทุนเข้าใจถึงผลกระทบทั้งรายได้สุทธิและหุ้นที่โดดเด่น (หากต้องการเรียนรู้เพิ่มเติมโปรดดูที่หัวข้อเรื่องอันตรายของตัวเลือก Backdating ค่าใช้จ่ายที่แท้จริงของตัวเลือกสต็อค) ประเภทของภาษีที่เรียกเก็บจากผลกำไรที่เกิดจากบุคคลและ บริษัท กำไรจากการลงทุนเป็นผลกำไรที่นักลงทุนลงทุน คำสั่งซื้อความปลอดภัยที่ต่ำกว่าหรือต่ำกว่าราคาที่ระบุ คำสั่งซื้อวงเงินอนุญาตให้ผู้ค้าและนักลงทุนระบุ กฎสรรพากรภายใน (Internal Internal Revenue Service หรือ IRS) ที่อนุญาตให้มีการถอนเงินที่ปลอดจากบัญชี IRA กฎกำหนดให้ การขายหุ้นครั้งแรกโดย บริษัท เอกชนต่อสาธารณชน การเสนอขายหุ้นหรือไอพีโอมักจะออกโดย บริษัท ขนาดเล็กที่มีอายุน้อยกว่าที่แสวงหา อัตราส่วนหนี้สิน DebtEquity Ratio คืออัตราส่วนหนี้สินที่ใช้ในการวัดอัตราส่วนหนี้สินของ บริษัท หรืออัตราส่วนหนี้สินที่ใช้ในการวัดแต่ละบุคคล โครงสร้างการจ่ายค่าชดเชยที่ผู้จัดการกองทุนป้องกันความเสี่ยงมักใช้ซึ่งส่วนหนึ่งของค่าตอบแทนจะขึ้นอยู่กับผลการดำเนินงานการเลือกใช้ตัวเลือกหุ้น: แนวทาง Fair-Value บทสรุปของผู้บริหารตอนนี้ บริษัท ต่างๆเช่น General Electric และ Citigroup ได้ยอมรับสมมติฐานที่ว่าตัวเลือกหุ้นของพนักงานเป็น ค่าใช้จ่ายการอภิปรายจะเปลี่ยนจากว่าจะรายงานตัวเลือกในงบกำไรขาดทุนเพื่อรายงานว่าอย่างไร ผู้เขียนนำเสนอกลไกทางบัญชีใหม่ที่รักษาเหตุผลในการเลือกหุ้นให้เหมาะสมขณะที่แก้ปัญหาข้อผิดพลาดในการวัดและการไม่ปรองดองกับประสบการณ์จริง ขั้นตอนที่พวกเขาเรียกว่าการปรับค่าใช้จ่ายที่ยุติธรรมจะปรับเปลี่ยนและในที่สุดจะปรับการประมาณค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นในวันที่ให้สิทธิ์ด้วยการเปลี่ยนแปลงมูลค่าของตัวเลือกต่อไปและจะกระทำในลักษณะที่ช่วยลดข้อผิดพลาดในการคาดการณ์และการวัดตามช่วงเวลา วิธีการนี้จะรวบรวมลักษณะเฉพาะของพนักงานที่ได้รับชดเชยหุ้นกู้8212พนักงานแต่ละคนได้รับค่าชดเชยในรูปของการอ้างสิทธิ์ที่อาจเกิดขึ้นกับค่าที่พวกเขาช่วยเหลือในการผลิต กลไกนี้เกี่ยวข้องกับการสร้างรายการในส่วนของสินทรัพย์และส่วนของผู้ถือหุ้นในงบดุล ด้านสินทรัพย์ บริษัท สร้างบัญชีการชำระเงินล่วงหน้าแบบจ่ายล่วงหน้าเท่ากับต้นทุนโดยประมาณของตัวเลือกที่ได้รับจากเจ้าของซึ่งจะมีการสร้างบัญชีออปชันหุ้นทุนที่ชำระแล้วในจำนวนเดียวกัน บัญชีค่าตอบแทนล่วงหน้าจะถูกคิดค่าใช้จ่ายผ่านงบกำไรขาดทุนและบัญชีออปชันหุ้นจะปรับปรุงในงบดุลเพื่อให้สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงมูลค่ายุติธรรมโดยประมาณของตัวเลือกที่ได้รับ ค่าตัดจำหน่ายของค่าตอบแทนที่จ่ายล่วงหน้าจะถูกเพิ่มลงในการเปลี่ยนแปลงในค่า grant8217s ของออปชั่นเพื่อให้มีค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่รายงานไว้สำหรับการให้สิทธิเลือกสำหรับปี เมื่อสิ้นสุดระยะเวลาการได้รับสิทธิ บริษัท ใช้มูลค่ายุติธรรมของสิทธิในการเลือกปรับปรุงรายการในงบกำไรขาดทุนเพื่อปรับยอดผลต่างระหว่างราคายุติธรรมกับมูลค่ารวมที่รายงานแล้ว ตอนนี้ บริษัท อื่น ๆ เช่น General Electric, Microsoft และ Citigroup ได้ยอมรับสมมติฐานว่าทางเลือกของพนักงานเป็นค่าใช้จ่ายการอภิปรายเกี่ยวกับการบัญชีสำหรับพวกเขาจะเปลี่ยนจากการรายงานตัวเลือกในงบกำไรขาดทุนเพื่อรายงาน ฝ่ายตรงข้ามของการเสียค่าใช้จ่ายอย่างไรก็ตามยังคงต่อสู้กับการกระทำที่แย่กว่าเดิมโดยอ้างว่าการประมาณการวันที่ให้ค่าใช้จ่ายของตัวเลือกหุ้นของพนักงานโดยอิงตามสูตรทางทฤษฎีทำให้เกิดข้อผิดพลาดในการวัดมากเกินไป พวกเขาต้องการให้ต้นทุนที่รายงานถูกเลื่อนออกไปจนกว่าจะสามารถกำหนดได้อย่างแม่นยำเมื่อมีการใช้สิทธิซื้อหุ้นหรือปรับสิทธิหรือเมื่อหมดอายุ แต่ความยืดหยุ่นในการรับรู้ค่าใช้จ่ายในการซื้อหุ้นในรูปแบบของการบัญชีและความเป็นจริงทางเศรษฐกิจ ค่าใช้จ่ายควรจะตรงกับรายได้ที่เกี่ยวข้องกับพวกเขา ค่าใช้จ่ายของการให้สิทธิเลือกควรจะเป็นค่าใช้จ่ายในช่วงเวลาโดยปกติระยะเวลาการได้รับสิทธิเมื่อพนักงานที่มีแรงจูงใจและถูกเก็บไว้ถือว่าเป็นรายได้โดยการสร้างรายได้เพิ่มเติมให้กับ บริษัท ข้อผิดพลาดในการวัดบางอย่างไม่มีเหตุผลที่จะเลื่อนงบบัญชีการรับรู้จะเต็มไปด้วยประมาณการเกี่ยวกับค่าใช้จ่ายในการรับประกันสินค้าในอนาคตเงินสำรองค่าสินไหมทดแทนเงินบำนาญในอนาคตและผลประโยชน์หลังการขายและหนี้สินที่อาจเกิดขึ้นจากความเสียหายต่อสิ่งแวดล้อมและความบกพร่องของผลิตภัณฑ์ นอกจากนี้ยังมีโมเดลที่สามารถคำนวณค่าตัวเลือกได้เพื่อให้การประเมินค่าสำหรับตัวเลือกหุ้นของพนักงานมีความแม่นยำมากขึ้นกว่าการประมาณการอื่น ๆ ในงบการเงินของ บริษัท การป้องกันขั้นสุดท้ายของล็อบบี้ต่อต้านการประนีประนอมคือการอ้างสิทธิ์ของตนว่าการประมาณการงบการเงินอื่น ๆ ที่อิงกับเหตุการณ์ในอนาคตจะถูกกระทบยอดในที่สุดกับมูลค่าการชำระบัญชีของรายการที่เป็นปัญหา ตัวอย่างเช่นค่าใช้จ่ายโดยประมาณสำหรับผลประโยชน์บำเหน็จบำนาญและค่าบำเหน็จบำนาญและหนี้สินด้านสิ่งแวดล้อมและความปลอดภัยของผลิตภัณฑ์จะได้รับการชำระเป็นเงินสด ในขณะที่งบกำไรขาดทุนได้รับการปรับปรุงเพื่อรับรู้ผลต่างระหว่างต้นทุนจริงและประมาณการ ในขณะที่ฝ่ายตรงข้ามของค่าใช้จ่ายชี้ให้เห็นไม่มีกลไกการแก้ไขดังกล่าวอยู่ในขณะนี้เพื่อปรับประมาณการการให้วันที่ของต้นทุนตัวเลือกหุ้น นี่เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ซีอีโอของ บริษัท ไฮเทคเช่น Craig Barrett of Intel ยังคงคัดค้านมาตรฐานการบัญชีการเงินมาตรฐาน (FASB) ที่เสนอให้ใช้ในการบัญชีสำหรับการเลือกบัญชี ขั้นตอนที่เราเรียกว่าค่าใช้จ่ายที่เป็นธรรมสำหรับตัวเลือกหุ้นลดข้อผิดพลาดในการคาดการณ์และการวัดตามเวลา อย่างไรก็ตามมันเป็นเรื่องง่ายที่จะให้กลไกการบัญชีที่รักษาเหตุผลทางเศรษฐกิจพื้นฐานหุ้นตัวเลือกในขณะที่ค่าใช้จ่ายที่อยู่ความกังวลนักวิจารณ์เกี่ยวกับข้อผิดพลาดในการวัดและการขาดการปรองดองกับประสบการณ์จริง ขั้นตอนที่เราเรียกว่าการปรับค่าใช้จ่ายที่เป็นธรรมปรับและปรับการประมาณการค่าใช้จ่ายในวันที่ให้สิทธิ์เป็นประสบการณ์ที่เกิดขึ้นตามมาในลักษณะที่ช่วยลดข้อผิดพลาดในการคาดการณ์และการวัดตามเวลา ทฤษฎีการเสนอวิธีการของเราเกี่ยวข้องกับการสร้างรายการในด้านสินทรัพย์และทุนของงบดุลสำหรับแต่ละตัวเลือกให้ ด้านสินทรัพย์ บริษัท สร้างบัญชีค่าตอบแทนล่วงหน้าซึ่งเท่ากับต้นทุนโดยประมาณของตัวเลือกที่ได้รับในส่วนของเจ้าของหุ้นจะสร้างบัญชีออปชันหุ้นทุนที่ชำระแล้วในจำนวนเดียวกัน การบัญชีนี้สะท้อนให้เห็นถึงสิ่งที่ บริษัท จะทำอย่างไรหากมีการออกตัวเลือกแบบเดิมและขายออกสู่ตลาด (ในกรณีนี้สินทรัพย์ที่เกี่ยวข้องจะเป็นเงินสดแทนการจ่ายค่าตอบแทนล่วงหน้า) การประมาณสินทรัพย์และบัญชีส่วนของผู้เป็นเจ้าของอาจมาจากสูตรการคิดราคาหรือจากการเสนอราคาโดยธนาคารเพื่อการลงทุนอิสระ บัญชีค่าตอบแทนล่วงหน้าจะถูกคิดค่าใช้จ่ายผ่านงบกำไรขาดทุนตามกำหนดการตัดจำหน่ายแบบตรงตามปกติในช่วงระยะเวลาการได้รับสิทธิซึ่งเป็นช่วงที่พนักงานมีรายได้ที่จ่ายตามทุนและสันนิษฐานว่าก่อให้เกิดผลประโยชน์แก่ บริษัท ในขณะเดียวกันบัญชีค่าตอบแทนล่วงหน้าจะได้รับการคิดค่าใช้จ่ายบัญชีค่าลิขสิทธิ์จะถูกปรับปรุงในงบดุลเพื่อให้สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงมูลค่ายุติธรรมโดยประมาณของตัวเลือกที่ได้รับ บริษัท ได้รับการประเมินมูลค่าเป็นระยะ ๆ ของตัวเลือกให้เช่นเดียวกับการประมาณการการให้เงินตามวันที่ทั้งจากรูปแบบการประเมินมูลค่าหุ้นหรือการเสนอราคาของธนาคารเพื่อการลงทุน ค่าตัดจำหน่ายของค่าตอบแทนจ่ายล่วงหน้าจะถูกบวกเข้ากับการเปลี่ยนแปลงในมูลค่าของสิทธิในการได้รับทุนจดทะเบียนเพื่อให้รายงานค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่ได้รับจากการให้สิทธิสำหรับปี เมื่อสิ้นสุดระยะเวลาการได้รับสิทธิ บริษัท ใช้มูลค่ายุติธรรมของหุ้นที่ได้รับสิทธิซึ่งปัจจุบันเท่ากับต้นทุนการชดเชยที่เกิดขึ้นจริงของโครงการเพื่อให้การปรับปรุงครั้งสุดท้ายในงบกำไรขาดทุนเพื่อปรับยอดผลต่างระหว่างราคายุติธรรมกับมูลค่ารวม รายงานในลักษณะที่อธิบายไว้แล้ว ขณะนี้ตัวเลือกจะมีมูลค่าค่อนข้างถูกต้องเนื่องจากไม่มีข้อ จำกัด ในเรื่องนี้อีกต่อไป คำพูดของตลาดจะขึ้นอยู่กับรูปแบบการประเมินมูลค่าที่ยอมรับกันอย่างแพร่หลาย อีกทางเลือกหนึ่งคือถ้าตัวเลือกหุ้นที่มีอยู่ในปัจจุบันมีอยู่ในเงินและผู้ถือหุ้นเลือกที่จะใช้สิทธิดังกล่าวทันที บริษัท สามารถใช้ต้นทุนชดเชยที่เกิดจากความแตกต่างระหว่างราคาตลาดของหุ้นและราคาการใช้สิทธิของพนักงาน ในกรณีนี้ค่าใช้จ่ายกับ บริษัท จะน้อยกว่าถ้าพนักงานมีตัวเลือกไว้เนื่องจากพนักงานได้ลืมโอกาสที่มีค่าเพื่อดูวิวัฒนาการของราคาหุ้นก่อนวางเงินที่มีความเสี่ยง กล่าวอีกนัยหนึ่งพนักงานได้เลือกที่จะได้รับค่าตอบแทนที่มีค่าน้อยกว่าซึ่งจะมีผลตามเหตุผลในบัญชีของ บริษัท ผู้สนับสนุนบางส่วนของการคิดค่าใช้จ่ายอาจยืนยันว่า บริษัท ควรปรับมูลค่าทุนจดทะเบียนต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะมีการปรับสิทธิหรือใช้สิทธิหรือหมดอายุการใช้งาน อย่างไรก็ตามเรารู้สึกว่างบบัญชีรายได้ของ บริษัท สำหรับการให้ทุนควรยุติลงในขณะที่ได้รับสิทธิหรือเกือบจะในทันทีหลังจากนั้น ในฐานะที่เป็นเพื่อนร่วมงานของเรา Bob Merton ได้ชี้แจงให้เราในขณะที่ได้รับสิทธิการถือปฏิบัติภาระผูกพันของพนักงานเกี่ยวกับการหาทางเลือกที่จะยุติลงและเขาหรือเธอกลายเป็นผู้ถือหุ้นรายอื่น หากมีการใช้สิทธิหรือริบการดำเนินการเพิ่มเติมใด ๆ ก็ควรนำไปสู่การปรับเปลี่ยนบัญชีเจ้าของหุ้นและสถานะเงินสดของ บริษัท แต่ไม่ได้ใช้งบกำไรขาดทุน วิธีการที่เราอธิบายไว้ไม่ใช่วิธีเดียวที่จะใช้การคิดค่าใช้จ่ายที่เป็นธรรม บริษัท อาจเลือกปรับบัญชีค่าตอบแทนล่วงหน้าเป็นมูลค่ายุติธรรมแทนที่จะเป็นบัญชีตัวเลือกการชำระเงินที่มีการชำระเงิน ในกรณีนี้การเปลี่ยนแปลงมูลค่าตัวเลือกรายไตรมาสหรือรายปีจะตัดจำหน่ายตลอดอายุการใช้งานที่เหลืออยู่ นี้จะช่วยลดความผันผวนเป็นระยะ ๆ ในค่าใช้จ่ายตัวเลือก แต่เกี่ยวข้องกับชุดที่ซับซ้อนมากขึ้นเล็กน้อยของการคำนวณ ตัวแปรอีกอย่างหนึ่งสำหรับพนักงานที่ทำผลงานวิจัยและพัฒนาและใน บริษัท ที่เริ่มต้นธุรกิจจะต้องเลื่อนการตัดจำหน่ายจนกว่าพนักงานจะพยายามสร้างสินทรัพย์ที่สร้างรายได้เช่นผลิตภัณฑ์ใหม่หรือโปรแกรมซอฟต์แวร์ ประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่ของการคิดค่าใช้จ่ายที่เป็นธรรมคือการรวบรวมลักษณะเฉพาะของตัวเลือกหุ้นว่าพนักงานได้รับส่วนหนึ่งส่วนใดในการชดเชยในรูปของการเรียกร้องโดยบังเอิญต่อมูลค่าที่พวกเขากำลังช่วยผลิต ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาพนักงานมีรายได้ในการเลือกรับเงินค่าใช้จ่ายของ บริษัท สำหรับการชดเชยของพวกเขาสะท้อนถึงมูลค่าที่พวกเขากำลังสร้างไว้ เมื่อความพยายามของพนักงานในปีหนึ่ง ๆ ส่งผลอย่างมากในแง่ของราคาหุ้นของ บริษัท ค่าใช้จ่ายในการชดเชยสุทธิจะเพิ่มขึ้นเพื่อสะท้อนถึงมูลค่าที่สูงขึ้นของค่าชดเชยตามตัวเลือกเหล่านี้ของพนักงาน เมื่อความพยายามของพนักงานไม่ให้ราคาหุ้นที่สูงขึ้น บริษัท จะต้องได้รับค่าตอบแทนที่ต่ำกว่า การปฏิบัติช่วยให้ตัวเลขบางอย่างเป็นวิธีของเรา สมมติว่า Kalepu Incorporated ซึ่งเป็น บริษัท สมมุติฐานในเคมบริดจ์รัฐแมสซาชูเซตส์ให้สิทธิแก่พนักงานของตนในการเลือกหุ้นจำนวนหนึ่งร้อยสิบหุ้นในราคาตลาดปัจจุบัน ณ 30 ปีโดยมีผลเป็นเวลาสี่ปี การใช้ประมาณการจากรูปแบบการกำหนดราคาตัวเลือกหรือจากนายธนาคารเพื่อการลงทุน บริษัท ประมาณการค่าใช้จ่ายของตัวเลือกเหล่านี้เป็น 1,000 (10 ตัวเลือกต่อ) การจัดแสดงค่าใช้จ่ายตามมูลค่าที่ยุติธรรมสถานการณ์จำลองที่หนึ่งแสดงให้เห็นว่า บริษัท จะใช้ตัวเลือกเหล่านี้อย่างไรหากพวกเขาสิ้นสุดการเป็นเงินในวันที่พวกเขาตกเป็นเหยื่อ ในปีที่ราคาตัวเลือกในภาพจำลองของเรายังคงมีอยู่อย่างต่อเนื่องดังนั้นการตัดจำหน่ายค่าตัดจำหน่ายค่าลิขสิทธิ์จ่ายล่วงหน้าจะถูกบันทึกเป็นค่าใช้จ่ายเท่านั้น ในปีที่สองตัวเลือกที่ประมาณมูลค่ายุติธรรมลดลง 1 ต่อตัวเลือก (100 สำหรับแพคเกจ) ค่าชดเชยยังคงอยู่ที่ 250 แต่จะลดลง 100 รายการในบัญชีเงินฝากที่ชำระแล้วเพื่อให้สอดคล้องกับการลดลงของมูลค่าทางเลือกและจะหักค่า 100 ในการคำนวณค่าใช้จ่ายในการชดเชยรายได้ประจำปีของปี ในปีถัดไปตัวเลือกจะมีการประเมินค่าใหม่อีกครั้งเป็น 4 โดยการนำมูลค่าเงินรางวัลสูงสุด 1,300 รายการ ในปีที่สามดังนั้นค่าใช้จ่ายในการชดเชยทั้งหมดคือการตัดจำหน่าย 250 ครั้งของทุนฉบับเดิมพร้อมด้วยค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม 400 ซึ่งเป็นผลมาจากการปรับมูลค่าของโครงการให้มีมูลค่าสูงขึ้นมาก ค่าใช้จ่ายในราคายุติธรรมถือเป็นตัวเลือกหลักของการชดเชยหุ้นที่พนักงานจะได้รับค่าชดเชยในรูปของการเรียกร้องค่าความช่วยเหลือที่มีต่อมูลค่าที่พวกเขาให้ความช่วยเหลือ ในตอนท้ายของปีที่สี่อย่างไรก็ดีราคาหุ้น Kalepus ลดลงและมูลค่ายุติธรรมของตัวเลือกลดลงจาก 1,300 เป็น 100 ซึ่งเป็นตัวเลขที่สามารถประมาณได้อย่างแม่นยำเพราะตัวเลือกนี้สามารถประเมินได้ว่าเป็นตัวเลือกทั่วไป ในปีสุดท้ายบัญชีดังนั้นค่าชดเชย 250 มีรายงานพร้อมกับการปรับเงินทุนชำระแล้วของลบ 1,200 สร้างค่าชดเชยรายงานรวมสำหรับปีของลบที่ 950 กับตัวเลขเหล่านี้จ่ายค่าชดเชยทั้งหมดทั่วทั้ง ระยะเวลาออกมาเป็น 100 บัญชีการชำระเงินล่วงหน้าจะถูกปิดออกและมีเพียง 100 ของทุนที่ชำระแล้วในบัญชีตราสารทุนเท่านั้น 100 นี้แสดงถึงต้นทุนการให้บริการแก่ บริษัท ตามจำนวนพนักงานที่เทียบเท่ากับเงินสดที่ บริษัท จะได้รับหากตัดสินใจเพียงแค่เขียนตัวเลือกไว้เป็นเวลาสี่ปีแล้วจึงขายให้กับตลาด การประเมินมูลค่า 100 ของตัวเลือกสะท้อนถึงมูลค่ายุติธรรมในปัจจุบันของตัวเลือกที่ไม่มีการ จำกัด อยู่ในขณะนี้ หากตลาดเป็นตัวเลือกการซื้อขายด้วยราคาและระยะเวลาการใช้สิทธิเช่นเดียวกับตัวเลือกหุ้นที่มีการลงทุน Kalepu สามารถใช้ราคาเสนอซื้อสำหรับตัวเลือกเหล่านั้นแทนรูปแบบที่จะใช้ราคาเสนอขายดังกล่าว จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพนักงานที่ถือครองสิทธิ์ตัดสินใจลาออกจาก บริษัท ก่อนที่จะได้รับใบอนุญาตซึ่งจะทำให้สูญเสียตัวเลือกที่ยังไม่ได้ออกไปภายใต้แนวทางของเรา บริษัท จะปรับงบกำไรขาดทุนและงบดุลเพื่อลดบัญชีสินทรัพย์ที่จ่ายล่วงหน้าของพนักงานและทุนชำระแล้วที่เกี่ยวข้อง บัญชีผู้ใช้เลือกเป็นศูนย์ สมมติว่าตัวอย่างเช่นพนักงานลาออกเมื่อสิ้นปีที่สองเมื่อค่าตัวเลือกที่จะดำเนินการในหนังสือที่ 900 ในขณะที่ บริษัท ลดพนักงานจ่ายในบัญชีตัวเลือกเงินศูนย์ลบออก (หลังจากหักค่าตัดจำหน่ายทั้งปีแล้ว 2 ปี) และรับรู้กำไรจากงบกำไรขาดทุนเป็นจำนวน 400 รายการเพื่อชดเชยค่าใช้จ่ายในการชดเชยค่าชดเชยทั้งสองปีก่อน ด้วยเหตุนี้ Kalepu จึงตั้งค่ารายงานค่าใช้จ่ายค่าชดเชยตามสัดส่วนทั้งหมดที่บอกถึงค่าที่ได้รับจากศูนย์ หากราคาตัวเลือกแทนการลดลงเป็น 1 เมื่อสิ้นปีที่สี่ยังคงอยู่ที่ 13 ในปีสุดท้ายค่าตอบแทนของ บริษัท ปีสี่เท่ากับ 250 ค่าตัดจำหน่ายและค่าชดเชยทั้งหมดในช่วงสี่ปีคือ 1,300 ซึ่ง สูงกว่าที่คาดไว้ในขณะที่เงินสนับสนุน เมื่อเลือกตัวเลือกในเงินอย่างไรก็ตามพนักงานบางคนอาจเลือกที่จะออกกำลังกายได้ทันทีแทนที่จะรักษามูลค่าเต็มโดยรอการออกกำลังกายจนกว่าตัวเลือกจะหมดอายุ ในกรณีนี้ บริษัท สามารถใช้ราคาตลาดของหุ้นในวันที่ได้รับสิทธิและวันใช้สิทธิเพื่อปิดรายงานสำหรับการให้สิทธิ์ เพื่อแสดงให้เห็นถึงสมมติฐานนี้สมมติว่าราคาหุ้น Kalepus อยู่ที่ 39 ณ สิ้นปีที่สี่เมื่อพนักงานเลือกตัวเลือก พนักงานตัดสินใจที่จะออกกำลังกายในเวลานั้นรอผลประโยชน์ 4 ข้อต่อตัวเลือกและลดค่าใช้จ่ายของตัวเลือกให้กับ บริษัท การออกกำลังกายช่วงต้นจะนำไปสู่การปรับค่าใช้จ่าย 400 ปีสี่ให้กับบัญชีตัวเลือกการชำระเงินตามทุน (ตามที่แสดงใน Fair Value Value ค่าใช้จ่ายกรณีที่ 2) ค่าใช้จ่ายในการชดเชยทั้งหมดในช่วง 4 ปีคือ 900 ที่ บริษัท จ่ายจริงโดยให้หุ้น 100 หุ้นแก่พนักงานในราคา 30 เมื่อราคาตลาดอยู่ที่ 39 ตาม Spirit วัตถุประสงค์ของการบัญชีการเงินไม่ใช่เพื่อลดข้อผิดพลาดในการวัด เป็นศูนย์ หากเป็นเช่นนั้นงบการเงินของ บริษัท จะประกอบด้วยงบกระแสเงินสดโดยตรงการบันทึกเงินสดที่ได้รับและการเบิกจ่ายในแต่ละงวด แต่งบกระแสเงินสดไม่ได้จับทางเศรษฐศาสตร์ที่แท้จริงของ บริษัท ซึ่งเป็นเหตุผลที่เรามีงบรายได้ซึ่งพยายามวัดรายได้ทางเศรษฐกิจของงวดโดยการจับคู่รายได้ที่ได้รับกับค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นเพื่อสร้างรายได้เหล่านั้น Accounting practices such as depreciation, revenue recognition, pension costing, and allowance for bad debts and loan losses permit a better, albeit less precise, measurement of a companys income in a period than would a pure cash-in, cash-out approach. In a similar way, if the FASB and International Accounting Standards Board were to recommend fair-value expensing for employee stock options, companies could make their best estimates about total compensation cost over the vesting life of the options, followed by periodic adjustments that would bring reported compensation expense closer to the actual economic cost incurred by the company. A version of this article appeared in the December 2003 issue of Harvard Business Review . Robert S. Kaplan is a senior fellow and the Marvin Bower Professor of Leadership Development, Emeritus, at Harvard Business School. He is a coauthor, with Michael E. Porter, of 8220How to Solve the Cost Crisis in Health Care8221 (HBR, September 2011). Krishna G. Palepu (kpalepuhbs. edu ) is the Ross Graham Walker Professor of Business Administration at Harvard Business School. They are coauthors of three previous HBR articles, including 8220Strategies That Fit Emerging Markets8221 (June 2005). This article is about ACCOUNTINGFor the Last Time: Stock Options Are an Expense The time has come to end the debate on accounting for stock options the controversy has been going on far too long. In fact, the rule governing the reporting of executive stock options dates back to 1972, when the Accounting Principles Board, the predecessor to the Financial Accounting Standards Board (FASB), issued APB 25. The rule specified that the cost of options at the grant date should be measured by their intrinsic valuethe difference between the current fair market value of the stock and the exercise price of the option. Under this method, no cost was assigned to options when their exercise price was set at the current market price. The rationale for the rule was fairly simple: Because no cash changes hands when the grant is made, issuing a stock option is not an economically significant transaction. Thats what many thought at the time. Whats more, little theory or practice was available in 1972 to guide companies in determining the value of such untraded financial instruments. APB 25 was obsolete within a year. The publication in 1973 of the Black-Scholes formula triggered a huge boom in markets for publicly traded options, a movement reinforced by the opening, also in 1973, of the Chicago Board Options Exchange. It was surely no coincidence that the growth of the traded options markets was mirrored by an increasing use of share option grants in executive and employee compensation. The National Center for Employee Ownership estimates that nearly 10 million employees received stock options in 2000 fewer than 1 million did in 1990. It soon became clear in both theory and practice that options of any kind were worth far more than the intrinsic value defined by APB 25. FASB initiated a review of stock option accounting in 1984 and, after more than a decade of heated controversy, finally issued SFAS 123 in October 1995. It recommendedbut did not requirecompanies to report the cost of options granted and to determine their fair market value using option-pricing models. The new standard was a compromise, reflecting intense lobbying by businesspeople and politicians against mandatory reporting. They argued that executive stock options were one of the defining components in Americas extraordinary economic renaissance, so any attempt to change the accounting rules for them was an attack on Americas hugely successful model for creating new businesses. Inevitably, most companies chose to ignore the recommendation that they opposed so vehemently and continued to record only the intrinsic value at grant date, typically zero, of their stock option grants. Subsequently, the extraordinary boom in share prices made critics of option expensing look like spoilsports. But since the crash, the debate has returned with a vengeance. The spate of corporate accounting scandals in particular has revealed just how unreal a picture of their economic performance many companies have been painting in their financial statements. Increasingly, investors and regulators have come to recognize that option-based compensation is a major distorting factor. Had AOL Time Warner in 2001, for example, reported employee stock option expenses as recommended by SFAS 123, it would have shown an operating loss of about 1.7 billion rather than the 700 million in operating income it actually reported. We believe that the case for expensing options is overwhelming, and in the following pages we examine and dismiss the principal claims put forward by those who continue to oppose it. We demonstrate that, contrary to these experts arguments, stock option grants have real cash-flow implications that need to be reported, that the way to quantify those implications is available, that footnote disclosure is not an acceptable substitute for reporting the transaction in the income statement and balance sheet, and that full recognition of option costs need not emasculate the incentives of entrepreneurial ventures. We then discuss just how firms might go about reporting the cost of options on their income statements and balance sheets. Fallacy 1: Stock Options Do Not Represent a Real Cost It is a basic principle of accounting that financial statements should record economically significant transactions. No one doubts that traded options meet that criterion billions of dollars worth are bought and sold every day, either in the over-the-counter market or on exchanges. For many people, though, company stock option grants are a different story. These transactions are not economically significant, the argument goes, because no cash changes hands. As former American Express CEO Harvey Golub put it in an August 8, 2002, Wall Street Journal article, stock option grants are never a cost to the company and, therefore, should never be recorded as a cost on the income statement. That position defies economic logic, not to mention common sense, in several respects. For a start, transfers of value do not have to involve transfers of cash. While a transaction involving a cash receipt or payment is sufficient to generate a recordable transaction, it is not necessary. Events such as exchanging stock for assets, signing a lease, providing future pension or vacation benefits for current-period employment, or acquiring materials on credit all trigger accounting transactions because they involve transfers of value, even though no cash changes hands at the time the transaction occurs. Even if no cash changes hands, issuing stock options to employees incurs a sacrifice of cash, an opportunity cost, which needs to be accounted for. If a company were to grant stock, rather than options, to employees, everyone would agree that the companys cost for this transaction would be the cash it otherwise would have received if it had sold the shares at the current market price to investors. It is exactly the same with stock options. When a company grants options to employees, it forgoes the opportunity to receive cash from underwriters who could take these same options and sell them in a competitive options market to investors. Warren Buffett made this point graphically in an April 9, 2002, Washington Post column when he stated: Berkshire Hathaway will be happy to receive options in lieu of cash for many of the goods and services that we sell corporate America. Granting options to employees rather than selling them to suppliers or investors via underwriters involves an actual loss of cash to the firm. It can, of course, be more reasonably argued that the cash forgone by issuing options to employees, rather than selling them to investors, is offset by the cash the company conserves by paying its employees less cash. As two widely respected economists, Burton G. Malkiel and William J. Baumol, noted in an April 4, 2002, Wall Street Journal article: A new, entrepreneurial firm may not be able to provide the cash compensation needed to attract outstanding workers. Instead, it can offer stock options. But Malkiel and Baumol, unfortunately, do not follow their observation to its logical conclusion. For if the cost of stock options is not universally incorporated into the measurement of net income, companies that grant options will underreport compensation costs, and it wont be possible to compare their profitability, productivity, and return-on-capital measures with those of economically equivalent companies that have merely structured their compensation system in a different way. The following hypothetical illustration shows how that can happen. Imagine two companies, KapCorp and MerBod, competing in exactly the same line of business. The two differ only in the structure of their employee compensation packages. KapCorp pays its workers 400,000 in total compensation in the form of cash during the year. At the beginning of the year, it also issues, through an underwriting, 100,000 worth of options in the capital market, which cannot be exercised for one year, and it requires its employees to use 25 of their compensation to buy the newly issued options. The net cash outflow to KapCorp is 300,000 (400,000 in compensation expense less 100,000 from the sale of the options). MerBods approach is only slightly different. It pays its workers 300,000 in cash and issues them directly 100,000 worth of options at the start of the year (with the same one-year exercise restriction). Economically, the two positions are identical. Each company has paid a total of 400,000 in compensation, each has issued 100,000 worth of options, and for each the net cash outflow totals 300,000 after the cash received from issuing the options is subtracted from the cash spent on compensation. Employees at both companies are holding the same 100,000 of options during the year, producing the same motivation, incentive, and retention effects. How legitimate is an accounting standard that allows two economically identical transactions to produce radically different numbers In preparing its year-end statements, KapCorp will book compensation expense of 400,000 and will show 100,000 in options on its balance sheet in a shareholder equity account. If the cost of stock options issued to employees is not recognized as an expense, however, MerBod will book a compensation expense of only 300,000 and not show any options issued on its balance sheet. Assuming otherwise identical revenues and costs, it will look as though MerBods earnings were 100,000 higher than KapCorps. MerBod will also seem to have a lower equity base than KapCorp, even though the increase in the number of shares outstanding will eventually be the same for both companies if all the options are exercised. As a result of the lower compensation expense and lower equity position, MerBods performance by most analytic measures will appear to be far superior to KapCorps. This distortion is, of course, repeated every year that the two firms choose the different forms of compensation. How legitimate is an accounting standard that allows two economically identical transactions to produce radically different numbers Fallacy 2: The Cost of Employee Stock Options Cannot Be Estimated Some opponents of option expensing defend their position on practical, not conceptual, grounds. Option-pricing models may work, they say, as a guide for valuing publicly traded options. But they cant capture the value of employee stock options, which are private contracts between the company and the employee for illiquid instruments that cannot be freely sold, swapped, pledged as collateral, or hedged. It is indeed true that, in general, an instruments lack of liquidity will reduce its value to the holder. But the holders liquidity loss makes no difference to what it costs the issuer to create the instrument unless the issuer somehow benefits from the lack of liquidity. And for stock options, the absence of a liquid market has little effect on their value to the holder. The great beauty of option-pricing models is that they are based on the characteristics of the underlying stock. Thats precisely why they have contributed to the extraordinary growth of options markets over the last 30 years. The Black-Scholes price of an option equals the value of a portfolio of stock and cash that is managed dynamically to replicate the payoffs to that option. With a completely liquid stock, an otherwise unconstrained investor could entirely hedge an options risk and extract its value by selling short the replicating portfolio of stock and cash. In that case, the liquidity discount on the options value would be minimal. And that applies even if there were no market for trading the option directly. Therefore, the liquidityor lack thereofof markets in stock options does not, by itself, lead to a discount in the options value to the holder. Investment banks, commercial banks, and insurance companies have now gone far beyond the basic, 30-year-old Black-Scholes model to develop approaches to pricing all sorts of options: Standard ones. Exotic ones. Options traded through intermediaries, over the counter, and on exchanges. Options linked to currency fluctuations. Options embedded in complex securities such as convertible debt, preferred stock, or callable debt like mortgages with prepay features or interest rate caps and floors. A whole subindustry has developed to help individuals, companies, and money market managers buy and sell these complex securities. Current financial technology certainly permits firms to incorporate all the features of employee stock options into a pricing model. A few investment banks will even quote prices for executives looking to hedge or sell their stock options prior to vesting, if their companys option plan allows it. Of course, formula-based or underwriters estimates about the cost of employee stock options are less precise than cash payouts or share grants. But financial statements should strive to be approximately right in reflecting economic reality rather than precisely wrong. Managers routinely rely on estimates for important cost items, such as the depreciation of plant and equipment and provisions against contingent liabilities, such as future environmental cleanups and settlements from product liability suits and other litigation. When calculating the costs of employees pensions and other retirement benefits, for instance, managers use actuarial estimates of future interest rates, employee retention rates, employee retirement dates, the longevity of employees and their spouses, and the escalation of future medical costs. Pricing models and extensive experience make it possible to estimate the cost of stock options issued in any given period with a precision comparable to, or greater than, many of these other items that already appear on companies income statements and balance sheets. Not all the objections to using Black-Scholes and other option valuation models are based on difficulties in estimating the cost of options granted. For example, John DeLong, in a June 2002 Competitive Enterprise Institute paper entitled The Stock Options Controversy and the New Economy, argued that even if a value were calculated according to a model, the calculation would require adjustment to reflect the value to the employee. He is only half right. By paying employees with its own stock or options, the company forces them to hold highly non-diversified financial portfolios, a risk further compounded by the investment of the employees own human capital in the company as well. Since almost all individuals are risk averse, we can expect employees to place substantially less value on their stock option package than other, better-diversified, investors would. Estimates of the magnitude of this employee risk discountor deadweight cost, as it is sometimes calledrange from 20 to 50, depending on the volatility of the underlying stock and the degree of diversification of the employees portfolio. The existence of this deadweight cost is sometimes used to justify the apparently huge scale of option-based remuneration handed out to top executives. A company seeking, for instance, to reward its CEO with 1 million in options that are worth 1,000 each in the market may (perhaps perversely) reason that it should issue 2,000 rather than 1,000 options because, from the CEOs perspective, the options are worth only 500 each. (We would point out that this reasoning validates our earlier point that options are a substitute for cash.) But while it might arguably be reasonable to take deadweight cost into account when deciding how much equity-based compensation (such as options) to include in an executives pay packet, it is certainly not reasonable to let dead-weight cost influence the way companies record the costs of the packets. Financial statements reflect the economic perspective of the company, not the entities (including employees) with which it transacts. When a company sells a product to a customer, for example, it does not have to verify what the product is worth to that individual. It counts the expected cash payment in the transaction as its revenue. Similarly, when the company purchases a product or service from a supplier, it does not examine whether the price paid was greater or less than the suppliers cost or what the supplier could have received had it sold the product or service elsewhere. The company records the purchase price as the cash or cash equivalent it sacrificed to acquire the good or service. Suppose a clothing manufacturer were to build a fitness center for its employees. The company would not do so to compete with fitness clubs. It would build the center to generate higher revenues from increased productivity and creativity of healthier, happier employees and to reduce costs arising from employee turnover and illness. The cost to the company is clearly the cost of building and maintaining the facility, not the value that the individual employees might place on it. The cost of the fitness center is recorded as a periodic expense, loosely matched to the expected revenue increase and reductions in employee-related costs. The only reasonable justification we have seen for costing executive options below their market value stems from the observation that many options are forfeited when employees leave, or are exercised too early because of employees risk aversion. In these cases, existing shareholders equity is diluted less than it would otherwise be, or not at all, consequently reducing the companys compensation cost. While we agree with the basic logic of this argument, the impact of forfeiture and early exercise on theoretical values may be grossly exaggerated. (See The Real Impact of Forfeiture and Early Exercise at the end of this article.) The Real Impact of Forfeiture and Early Exercise Unlike cash salary, stock options cannot be transferred from the individual granted them to anyone else. Nontransferability has two effects that combine to make employee options less valuable than conventional options traded in the market. First, employees forfeit their options if they leave the company before the options have vested. Second, employees tend to reduce their risk by exercising vested stock options much earlier than a well-diversified investor would, thereby reducing the potential for a much higher payoff had they held the options to maturity. Employees with vested options that are in the money will also exercise them when they quit, since most companies require employees to use or lose their options upon departure. In both cases, the economic impact on the company of issuing the options is reduced, since the value and relative size of existing shareholders stakes are diluted less than they could have been, or not at all. Recognizing the increasing probability that companies will be required to expense stock options, some opponents are fighting a rearguard action by trying to persuade standard setters to significantly reduce the reported cost of those options, discounting their value from that measured by financial models to reflect the strong likelihood of forfeiture and early exercise. Current proposals put forth by these people to FASB and IASB would allow companies to estimate the percentage of options forfeited during the vesting period and reduce the cost of option grants by this amount. Also, rather than use the expiration date for the option life in an option-pricing model, the proposals seek to allow companies to use an expected life for the option to reflect the likelihood of early exercise. Using an expected life (which companies may estimate at close to the vesting period, say, four years) instead of the contractual period of, say, ten years, would significantly reduce the estimated cost of the option. Some adjustment should be made for forfeiture and early exercise. But the proposed method significantly overstates the cost reduction since it neglects the circumstances under which options are most likely to be forfeited or exercised early. When these circumstances are taken into account, the reduction in employee option costs is likely to be much smaller. First, consider forfeiture. Using a flat percentage for forfeitures based on historical or prospective employee turnover is valid only if forfeiture is a random event, like a lottery, independent of the stock price. In reality, however, the likelihood of forfeiture is negatively related to the value of the options forfeited and, hence, to the stock price itself. People are more likely to leave a company and forfeit options when the stock price has declined and the options are worth little. But if the firm has done well and the stock price has increased significantly since grant date, the options will have become much more valuable, and employees will be much less likely to leave. If employee turnover and forfeiture are more likely when the options are least valuable, then little of the options total cost at grant date is reduced because of the probability of forfeiture. The argument for early exercise is similar. It also depends on the future stock price. Employees will tend to exercise early if most of their wealth is bound up in the company, they need to diversify, and they have no other way to reduce their risk exposure to the companys stock price. Senior executives, however, with the largest option holdings, are unlikely to exercise early and destroy option value when the stock price has risen substantially. Often they own unrestricted stock, which they can sell as a more efficient means to reduce their risk exposure. Or they have enough at stake to contract with an investment bank to hedge their option positions without exercising prematurely. As with the forfeiture feature, the calculation of an expected option life without regard to the magnitude of the holdings of employees who exercise early, or to their ability to hedge their risk through other means, would significantly underestimate the cost of options granted. Option-pricing models can be modified to incorporate the influence of stock prices and the magnitude of employees option and stock holdings on the probabilities of forfeiture and early exercise. (See, for example, Mark Rubinsteins Fall 1995 article in the Journal of Derivatives . On the Accounting Valuation of Employee Stock Options.) The actual magnitude of these adjustments needs to be based on specific company data, such as stock price appreciation and distribution of option grants among employees. The adjustments, properly assessed, could turn out to be significantly smaller than the proposed calculations (apparently endorsed by FASB and IASB) would produce. Indeed, for some companies, a calculation that ignores forfeiture and early exercise altogether could come closer to the true cost of options than one that entirely ignores the factors that influence employees forfeiture and early exercise decisions. Fallacy 3: Stock Option Costs Are Already Adequately Disclosed Another argument in defense of the existing approach is that companies already disclose information about the cost of option grants in the footnotes to the financial statements. Investors and analysts who wish to adjust income statements for the cost of options, therefore, have the necessary data readily available. We find that argument hard to swallow. As we have pointed out, it is a fundamental principle of accounting that the income statement and balance sheet should portray a companys underlying economics. Relegating an item of such major economic significance as employee option grants to the footnotes would systematically distort those reports. But even if we were to accept the principle that footnote disclosure is sufficient, in reality we would find it a poor substitute for recognizing the expense directly on the primary statements. For a start, investment analysts, lawyers, and regulators now use electronic databases to calculate profitability ratios based on the numbers in companies audited income statements and balance sheets. An analyst following an individual company, or even a small group of companies, could make adjustments for information disclosed in footnotes. But that would be difficult and costly to do for a large group of companies that had put different sorts of data in various nonstandard formats into footnotes. Clearly, it is much easier to compare companies on a level playing field, where all compensation expenses have been incorporated into the income numbers. Whats more, numbers divulged in footnotes can be less reliable than those disclosed in the primary financial statements. For one thing, executives and auditors typically review supplementary footnotes last and devote less time to them than they do to the numbers in the primary statements. As just one example, the footnote in eBays FY 2000 annual report reveals a weighted average grant-date fair value of options granted during 1999 of 105.03 for a year in which the weighted average exercise price of shares granted was 64.59. Just how the value of options granted can be 63 more than the value of the underlying stock is not obvious. In FY 2000, the same effect was reported: a fair value of options granted of 103.79 with an average exercise price of 62.69. Apparently, this error was finally detected, since the FY 2001 report retroactively adjusted the 1999 and 2000 average grant-date fair values to 40.45 and 41.40, respectively. We believe executives and auditors will exert greater diligence and care in obtaining reliable estimates of the cost of stock options if these figures are included in companies income statements than they currently do for footnote disclosure. Our colleague William Sahlman in his December 2002 HBR article, Expensing Options Solves Nothing, has expressed concern that the wealth of useful information contained in the footnotes about the stock options granted would be lost if options were expensed. But surely recognizing the cost of options in the income statement does not preclude continuing to provide a footnote that explains the underlying distribution of grants and the methodology and parameter inputs used to calculate the cost of the stock options. Some critics of stock option expensing argue, as venture capitalist John Doerr and FedEx CEO Frederick Smith did in an April 5, 2002, New York Times column, that if expensing were required, the impact of options would be counted twice in the earnings per share: first as a potential dilution of the earnings, by increasing the shares outstanding, and second as a charge against reported earnings. The result would be inaccurate and misleading earnings per share. We have several difficulties with this argument. First, option costs only enter into a (GAAP-based) diluted earnings-per-share calculation when the current market price exceeds the option exercise price. Thus, fully diluted EPS numbers still ignore all the costs of options that are nearly in the money or could become in the money if the stock price increased significantly in the near term. Second, relegating the determination of the economic impact of stock option grants solely to an EPS calculation greatly distorts the measurement of reported income, would not be adjusted to reflect the economic impact of option costs. These measures are more significant summaries of the change in economic value of a company than the prorated distribution of this income to individual shareholders revealed in the EPS measure. This becomes eminently clear when taken to its logical absurdity: Suppose companies were to compensate all their suppliersof materials, labor, energy, and purchased serviceswith stock options rather than with cash and avoid all expense recognition in their income statement. Their income and their profitability measures would all be so grossly inflated as to be useless for analytic purposes only the EPS number would pick up any economic effect from the option grants. Our biggest objection to this spurious claim, however, is that even a calculation of fully diluted EPS does not fully reflect the economic impact of stock option grants. The following hypothetical example illustrates the problems, though for purposes of simplicity we will use grants of shares instead of options. The reasoning is exactly the same for both cases. Lets say that each of our two hypothetical companies, KapCorp and MerBod, has 8,000 shares outstanding, no debt, and annual revenue this year of 100,000. KapCorp decides to pay its employees and suppliers 90,000 in cash and has no other expenses. MerBod, however, compensates its employees and suppliers with 80,000 in cash and 2,000 shares of stock, at an average market price of 5 per share. The cost to each company is the same: 90,000. But their net income and EPS numbers are very different. KapCorps net income before taxes is 10,000, or 1.25 per share. By contrast, MerBods reported net income (which ignores the cost of the equity granted to employees and suppliers) is 20,000, and its EPS is 2.00 (which takes into account the new shares issued). Of course, the two companies now have different cash balances and numbers of shares outstanding with a claim on them. But KapCorp can eliminate that discrepancy by issuing 2,000 shares of stock in the market during the year at an average selling price of 5 per share. Now both companies have closing cash balances of 20,000 and 10,000 shares outstanding. Under current accounting rules, however, this transaction only exacerbates the gap between the EPS numbers. KapCorps reported income remains 10,000, since the additional 10,000 value gained from the sale of the shares is not reported in net income, but its EPS denominator has increased from 8,000 to 10,000. Consequently, KapCorp now reports an EPS of 1.00 to MerBods 2.00, even though their economic positions are identical: 10,000 shares outstanding and increased cash balances of 20,000. The people claiming that options expensing creates a double-counting problem are themselves creating a smoke screen to hide the income-distorting effects of stock option grants. The people claiming that options expensing creates a double-counting problem are themselves creating a smoke screen to hide the income-distorting effects of stock option grants. Indeed, if we say that the fully diluted EPS figure is the right way to disclose the impact of share options, then we should immediately change the current accounting rules for situations when companies issue common stock, convertible preferred stock, or convertible bonds to pay for services or assets. At present, when these transactions occur, the cost is measured by the fair market value of the consideration involved. Why should options be treated differently Fallacy 4: Expensing Stock Options Will Hurt Young Businesses Opponents of expensing options also claim that doing so will be a hardship for entrepreneurial high-tech firms that do not have the cash to attract and retain the engineers and executives who translate entrepreneurial ideas into profitable, long-term growth. This argument is flawed on a number of levels. For a start, the people who claim that option expensing will harm entrepreneurial incentives are often the same people who claim that current disclosure is adequate for communicating the economics of stock option grants. The two positions are clearly contradictory. If current disclosure is sufficient, then moving the cost from a footnote to the balance sheet and income statement will have no market effect. But to argue that proper costing of stock options would have a significant adverse impact on companies that make extensive use of them is to admit that the economics of stock options, as currently disclosed in footnotes, are not fully reflected in companies market prices. More seriously, however, the claim simply ignores the fact that a lack of cash need not be a barrier to compensating executives. Rather than issuing options directly to employees, companies can always issue them to underwriters and then pay their employees out of the money received for those options. Considering that the market systematically puts a higher value on options than employees do, companies are likely to end up with more cash from the sale of externally issued options (which carry with them no deadweight costs) than they would by granting options to employees in lieu of higher salaries. Even privately held companies that raise funds through angel and venture capital investors can take this approach. The same procedures used to place a value on a privately held company can be used to estimate the value of its options, enabling external investors to provide cash for options about as readily as they provide cash for stock. Thats not to say, of course, that entrepreneurs should never get option grants. Venture capital investors will always want employees to be compensated with some stock options in lieu of cash to be assured that the employees have some skin in the game and so are more likely to be honest when they tout their companys prospects to providers of new capital. But that does not preclude also raising cash by selling options externally to pay a large part of the cash compensation to employees. We certainly recognize the vitality and wealth that entrepreneurial ventures, particularly those in the high-tech sector, bring to the U. S. economy. A strong case can be made for creating public policies that actively assist these companies in their early stages, or even in their more established stages. The nation should definitely consider a regulation that makes entrepreneurial, job-creating companies healthier and more competitive by changing something as simple as an accounting journal entry. But we have to question the effectiveness of the current rule, which essentially makes the benefits from a deliberate accounting distortion proportional to companies use of one particular form of employee compensation. After all, some entrepreneurial, job-creating companies might benefit from picking other forms of incentive compensation that arguably do a better job of aligning executive and shareholder interests than conventional stock options do. Indexed or performance options, for example, ensure that management is not rewarded just for being in the right place at the right time or penalized just for being in the wrong place at the wrong time. A strong case can also be made for the superiority of properly designed restricted stock grants and deferred cash payments. Yet current accounting standards require that these, and virtually all other compensation alternatives, be expensed. Are companies that choose those alternatives any less deserving of an accounting subsidy than Microsoft, which, having granted 300 million options in 2001 alone, is by far the largest issuer of stock options A less distorting approach for delivering an accounting subsidy to entrepreneurial ventures would simply be to allow them to defer some percentage of their total employee compensation for some number of years, which could be indefinitelyjust as companies granting stock options do now. That way, companies could get the supposed accounting benefits from not having to report a portion of their compensation costs no matter what form that compensation might take. What Will Expensing Involve Although the economic arguments in favor of reporting stock option grants on the principal financial statements seem to us to be overwhelming, we do recognize that expensing poses challenges. For a start, the benefits accruing to the company from issuing stock options occur in future periods, in the form of increased cash flows generated by its option motivated and retained employees. The fundamental matching principle of accounting requires that the costs of generating those higher revenues be recognized at the same time the revenues are recorded. This is why companies match the cost of multiperiod assets such as plant and equipment with the revenues these assets produce over their economic lives. In some cases, the match can be based on estimates of the future cash flows. In expensing capitalized software-development costs, for instance, managers match the costs against a predicted pattern of benefits accrued from selling the software. In the case of options, however, managers would have to estimate an equivalent pattern of benefits arising from their own decisions and activities. That would likely introduce significant measurement error and provide opportunities for managers to bias their estimates. We therefore believe that using a standard straight-line amortization formula will reduce measurement error and management bias despite some loss of accuracy. The obvious period for the amortization is the useful economic life of the granted option, probably best measured by the vesting period. Thus, for an option vesting in four years, 148 of the cost of the option would be expensed through the income statement in each month until the option vests. This would treat employee option compensation costs the same way the costs of plant and equipment or inventory are treated when they are acquired through equity instruments, such as in an acquisition. In addition to being reported on the income statement, the option grant should also appear on the balance sheet. In our opinion, the cost of options issued represents an increase in shareholders equity at the time of grant and should be reported as paid-in capital. Some experts argue that stock options are more like contingent liability than equity transactions since their ultimate cost to the company cannot be determined until employees either exercise or forfeit their options. This argument, of course, ignores the considerable economic value the company has sacrificed at time of grant. Whats more, a contingent liability is usually recognized as an expense when it is possible to estimate its value and the liability is likely to be incurred. At time of grant, both these conditions are met. The value transfer is not just probable it is certain. The company has granted employees an equity security that could have been issued to investors and suppliers who would have given cash, goods, and services in return. The amount sacrificed can also be estimated, using option-pricing models or independent estimates from investment banks. There has to be, of course, an offsetting entry on the asset side of the balance sheet. FASB, in its exposure draft on stock option accounting in 1994, proposed that at time of grant an asset called prepaid compensation expense be recognized, a recommendation we endorse. FASB, however, subsequently retracted its proposal in the face of criticism that since employees can quit at any time, treating their deferred compensation as an asset would violate the principle that a company must always have legal control over the assets it reports. We feel that FASB capitulated too easily to this argument. The firm does have an asset because of the option grantpresumably a loyal, motivated employee. Even though the firm does not control the asset in a legal sense, it does capture the benefits. FASBs concession on this issue subverted substance to form. Finally, there is the issue of whether to allow companies to revise the income number theyve reported after the grants have been issued. Some commentators argue that any recorded stock option compensation expense should be reversed if employees forfeit the options by leaving the company before vesting or if their options expire unexercised. But if companies were to mark compensation expense downward when employees forfeit their options, should they not also mark it up when the share price rises, thereby increasing the market value of the options Clearly, this can get complicated, and it comes as no surprise that neither FASB nor IASB recommends any kind of postgrant accounting revisions, since that would open up the question of whether to use mark-to-market accounting for all types of assets and liabilities, not just share options. At this time, we dont have strong feelings about whether the benefits from mark-to-market accounting for stock options exceed the costs. But we would point out that people who object to estimating the cost of options granted at time of issue should be even less enthusiastic about reestimating their options cost each quarter. We recognize that options are a powerful incentive, and we believe that all companies should consider them in deciding how to attract and retain talent and align the interests of managers and owners. But we also believe that failing to record a transaction that creates such powerful effects is economically indefensible and encourages companies to favor options over alternative compensation methods. It is not the proper role of accounting standards to distort executive and employee compensation by subsidizing one form of compensation relative to all others. Companies should choose compensation methods according to their economic benefitsnot the way they are reported. It is not the proper role of accounting standards to distort executive and employee compensation by subsidizing one form of compensation relative to all others. A version of this article appeared in the March 2003 issue of Harvard Business Review .